(Fic reborn XS) Light or Shadow sky.2
posted on 26 Jan 2011 21:00 by mybodykissSky.2
ซ่า................
อา...หนาวจัง
ไม่เข้าใจจริงๆทำไมเวลาคนเรามันเศร้าฝนต้องตกด้วยวะ...
เกลียดฝน...เกลียดฝนจริงๆ
แต่ทำไมกันนะ...ตัวชั้นถึงได้
...ไม่เคยเกลียดท้องฟ้าผืนนั้นเลย
ก๊อง....ก๊อง....ก๊อง....
เสียงนาฬิกาโบราณเรือนงามตีบอกเวลายามเที่ยงคืนเฉกเช่นทุกวัน
“หนาวเป็นบ้า...”
กายงามนอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้าง โดยร่างกายนั้นไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆทั้งสิ้น ทั้งๆที่อากาศในช่วงเวลานี้นับว่าหนาวจัดก็ว่าได้ ถึงแม้จะเป็นห้องของผืนนภาทมิฬผู้นั้นก็ตาม แต่บุคคลที่อยู่ในห้องนั้นก็มีเพียงคนเดียว...
ถูกทิ้ง...อีกแล้วสินะ
“อึก....ฟู่”
เสียงลมหายใจเล็กๆที่เป่าฝ่ามือตนหวังเพียงไออุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของตน แต่มันก็ช่วยไม่ได้มากเท่าที่ควร ไม่ใช่ว่าไม่มีผ้าห่ม มีหรือที่ห้องของนายเหนือหัวแห่งวาเรียจะไม่มีผ้าห่ม แต่เพียงเพราะผ่าห่มนั้นตกอยู่ที่พื้นข้างเตียง และอีกอย่างร่างกายของตนเองตอนนี้ก็ไร้เรี่ยวจะขยับตัวออกจากเตียงโดยสิ้นเชิง
“ปวดหัวด้วยสิ แฮ่ก...รึว่าจะเป็นหวัดละวะเนี้ย”
“แฮ่ก.....ฟู่.....ฟู่.....แซนซัส”
กายบางนอนขดตัวตะแคงข้างบนเตียงกว้างด้วยความหนาวเหน็บ สติที่เริ่มเลือนลางทำให้ปากเจ้ากรรมพร่ำเพ้อไปทั่ว
“ฮึก....หนาวจัง...แซนซัสชั้น.........ชั้นเหงา”
….
….
..
..
.
.
‘ที่นี่มัน.....’
หลังจากที่สควอโล่เริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง ก็พบตัวเองอยู่ในลานกว้างอะไรสักอย่าง ตรงหน้าบ้านหลังหนึ่ง ไม่สิน่าจะเรียกว่าปราสาทท่าจะเหมาะกว่า ใช่...ปราสาทหลังงามที่ถูกเพลิงสีแดงฉานครอบครองราวกับว่านี่มันบทลงโทษจากพระเจ้าก็ไม่ปาน ทุกอย่างถูกฉาบไปด้วยสีแดงเพลิงที่ค่อยๆลุกลามจนท่วมปราสาททั้งหลัง
‘ความฝัน...งั้นหรอ’
“ฮะ....อึก.....ท่านพ่อ...ท่านแม่ ฮือ..”
เสียงปริศนาที่ดังอย่างแผ่วเบาเรียกสติเจ้าของเรือนผมสีเงินให้หันไม่มอง
“ฮ เฮ้ย....ไอ้หนู”
“ท่านแม่...ท่านพ่อ....ทำไมไม่ตื่นละ....ไม่เอานะผม......ผมกลัว!”
ร่างที่ปรากฎแก่สายตานั้นคือเด็กผู้ชายตัวเล็กผมสีเงินนั่งคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายท่ามกลางกองเพลิงที่ลุกโหมกระหน่ำ มือเล็กๆนั่นที่ยังคงเขย่าร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อแม่ตนอย่างอ่อนแรง แต่ถึงจะเห็นอย่างนั้นแต่ขาทั้งสองกลับขยับไม่ได้ราวกับร่างกายถูกสะกดยังไงยังงั้น
“ฮึก.....พี่ชาย ทำไมไม่ช่วยผมละ....ช่วยท่านพ่อท่านแม่ผมที......ทำไมเอาแต่นั่งล่ะ....พี่ชาย”
เด็กผู้ชายตัวเล็กที่นั่งร้องไห้อยู่ในกองซากปราสาทที่ล้อมรอบไปด้วยทะเลเพลิงหลับหันมาจ้องที่ตัวเขาซะงั้น
“น่ะ นี่ เห็นชั้นด้วยงั้นหรอ....น่ะนี่มันความฝันไม่ใช่รึไงวะ”
สควอโล่เริ่มไม่มั่นใจกับสิ่งที่เห็นก็เริ่มลนลานทำอะไรไม่ถูก แต่ร่างกายไม่รักดีกลับไม่ยอมขยับแม้แต่น้อย
“พี่ชาย...”
แต่แล้วน้ำเสียงที่สั่นเครือของน้อยคนนั้นกลับเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที
“อ.อะไร”
“มาเปลี่ยนกันมั๊ยล่ะ…”
“ห ...หะ.....หมายความว่าไงกัน”
“มาเปลี่ยนตัวตนกันมั๊ยละพี่ชาย...หึหึหึ~”
ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตากลับผุดรอยยิ้มเจ้าเลห์พร้อมคำพูดประหลาด ทุกอย่างราวกับไม่ใช่ความฝัน
‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี้ย!!!’
“มาแลกกันเถอะ”
“ชีวิตของพี่ชายกับชีวิตของผมน่ะ....ฮึฮึฮึ!!!!!!”
น้ำเสียงเรียบเฉยนั้น กลับยิ่งทวีความน่ากลัวมากขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะน้อยๆราวกับตนนั้นแหละที่ถือไพ่เหนือกว่า
“ม หมายความว่าไงน่ะ”
ร่างบางที่กำลังงงเป็นไก่ตาแตกเริ่มเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ไม่ถูก
“ก็อย่างที่พูดแหละครับ เรามาแลกกันเถอะ...ผมเหงา”
‘เหงาหรอ....’
“น นายเป็นใครกันน่ะ”
“ไม่รู้จริงๆหรอ”
เสียงเรียบเฉยของเด็กคนนั้นหยุดไปชั่วครู่
“ผมก็คือ.....พี่ชายไง.....จำผมไม่ได้หรอ.....จำตัวเองไม่ได้หรอ”
“……..”
ดวงอควอมารีนเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่ความปวดจี๊ดที่หัวเริ่มก่อตัวขึ้นจนแทบทนไม่ไหว ขาทั้งสองข้างพับลงทำให้ร่างกายของตนลงไปกองกับพื้น
‘นี่มัน......อะไรกัน’
“เพราะพี่เป็นส่วนหนึ่งของผมไง...เป็นส่วนหนึ่งที่ยึดเอาตัวผมไป.....ใช่ เพราะพี่คนเดียว”
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรฟระ”
“เพราะพี่เป็นแค่เงาของผมไง”
.............................................
“อะไรกันรุ่นพี่...เห็นเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะครับ”
ชายตัวเล็กที่มีหมวกกบใบโตประดับบนหัว กล่าวเอ่ยถามอย่างสงสัย เนื่องจากคนที่มักจะปามีดใส่ตนเวลาว่างนั้นกลับนอนนิ่งบนโซฟาผืนกว้างเงียบๆแทน
“อืม......”
“รุ่นพี่”
“อืม......”
“คิดอะไรอยู่หรอครับ”
“อืม......”
“ตอบแบบนี้ผมจะไม่พูดด้วยแล้วนะ.....ไอ้รุ่นพะ...อุ๊ก”
หัวกบน้อยๆที่เริ่มฮึดฮัดกับท่าทีของบุคคลข้างๆที่เอาแต่ตอบปัดๆท่าเดียว กลับถูกวงแขนกว้างตวัดตัวให้ร่างบางนั่นขึ้นมาคร่อมตนเองอย่างง่ายดายพร้อมประกบริมฝีปากบางอย่างเนิ่นนาน
“อ่ะ....อืม~....อา”
“ว่าไง...หื้ม..เจ้ากบมีอะไรหรอ”
“รุ่นพี่นั่นแหละ....เอาแต่คิดอะไรอยู่ได้คนเดียว”
“อ๊อ...เจ้าชายคิดเรื่องสควอโล่กับบอสอยู่น่ะ”
“เอ๋.....”
จู่ๆทุกอย่างในห้องโถงกว้างก็หยุดชะงักลง ทุกอย่างเงียบงัน ร่างสองร่างไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำพูดใดๆทั้งสิ้น
“………ร รุ่นพี่”
“เจ้าชายกับบอสก็คงเหมือนกันละมั้ง”
“ห หา....รุ่นพี่ติงต๊องกับลุงโหดนั้นน่ะนะ”
“พูดแบบนี้อยากโดนจูบอีกรึไง”
“……..”
“ก็ที่ว่าเหมือนก็ตรงที่......ไม่รู้ความรู้สึกตัวเองน่ะสิ”
“เอ๋...”
“แต่เจ้าชายว่าเจ้าชายยังดีกว่าบอสอีกนะ ชิชิชิ”
“อะไรกัน เข้าข้างตัวเองไม่พอยังจะหัวเราะโรคจิตอีกนะครับ”
“ก็...ตอนนี้เจ้าชายเห็นเจ้ากบสำคัญที่สุดนี่นา....ถึงจะไม่รู้ว่ารักรึเปล่าก็เถอะ.....แต่เจ้ากบก็สำคัญนะ”
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
“เอ๋....เสียงอะไรน่ะ ดังจัง...ชักหนวกหูแล้วสิ..สงสัยเจ้าชายคงได้กลิ่นเลือดมากไป ... งั้นเจ้าชายไปนอนแล้วน้า”
จุ๊บ
ริมฝีปากของเบลประกบเข้าที่แก้มใสๆของคนที่หน้าแดงกล่ำก่อนจะเดินหายไป ทิ้งให่คนตัวเล็กที่มึนงงอยู่นั่งหอบหายใจท่ามกลางห้องกว้างเพียงลำพัง
“ไอ้.......ไอ้รุ่นพี่บ้า”
‘แล้วทำไมเราต้องใจเต้นด้วยนะ’
‘ท่าจะบ้าแล้วแฮะ.....’
………………………..
edit @ 26 Jan 2011 21:05:08 by OmeGa_UP~!